Ga naar de inhoud

Ik ben Marijcke

Ik ben Marijcke Faas (1943 - ). Ik bedacht begin 2006 al wandelend in het maanlicht dat alle volwassenen voorgelezen waren in hun jeugd en daar mooie herinneringen zoals ik aan hadden.
Ik woonde als kind in een bovenhuis in Amsterdam Noord met handbalvelden voor de deur en bijna naast de deur een prachtig park gelegen tussen de Adelaarsweg en het N.H. kanaal. Vlak bij was het platte land met dorpjes en boerderijen. Ik zong liedjes uit 'Kun je nog zingen, zing dan mee" met mijn moeder aan de piano. Ik kreeg pianoles en was lid van de bibliotheek. Een echt boekenmeisje. 'Een dromertje' zei de juf.  Na de schooltijd ging ik werken, gitaar leren spelen, in een cabaretgroepje spelen, toneelspelen, componeren, schoolmuziek studeren, werd muziekdocent, mentor, partner en moeder. Ik las veel en ik las voor aan mijn kinderen.
21 december 1990 kochten we 1,5 ha. land in Hem en we bouwden ons huis aan de weg. Erachter was een  pruimenboomgaard, met loodglans, die geruimd moest worden. Er kwamen weides voor paarden, schapen en kippen en een grote moestuin. Voor het stadskind in mij was alles nieuw, wonderbaarlijk en fantastisch.  Eind 1995. Alles veranderde. De paarden en de schapen gingen. De kippen bleven. Zomer 1996. De moestuin en de weides waren onzichtbaar geworden. Alles wat maar kon groeien groeide tegen de klippen op. Om toch over het land te kunnen lopen kocht ik een motormaaier en liep over het hele land her en der paadjes te maaien. Ik liep langs alle aangewaaide, gezaaide en geplante bomen, struiken, mierenhopen en molshopen heen. En iedere avond daarna wandelden we met Dwana onze hond over die paadjes. Het maanlicht was altijd al belangrijk maar werd steeds belangrijker. Het voelde als wandelen in het park uit mijn jeugd maar daar dacht ik toen nog niet aan. Het was gewoon heerlijk.
In 2000 herinnerde ik me een liefdevolle jeugdherinnering. Natuurlijk over de maan.
*1946, ik was 3. Ik zat op schoot bij mijn vader. Het was bijzonder. Mamma las meestal voor. Hij las voor over een mannetje dat reisde in een bolderkar (de grote beer) langs sterrenbeelden. Het mannetjes woonde op de  maan. Ik zag en zie nog de illustratie en ik voelde in 2000 die herinnering maar wist niets meer van het verhaal. Ik voelde vooral  liefde, warmte en gelukkig zijn. *2024 het was een veilig gevoel toen, 
2006.  Als alle volwassenen voorgelezen waren hadden ze daar waarschijnlijk ook heerlijke herinneringen aan. Toen kwam de parkgedachte. Alleen wandelen in een park is niet de bedoeling van een park. "Ik ga hier, in mijn park, voorlezen aan volwassenen." "Ik ga mijn geluksgevoel van het voorlezen en het parkgevoel delen." De VertelTuin was geboren en opende in de lente van 2008.
Vanaf dat moment  ging ik aan iedereen vertellen dat het echt voor volwassenen was. Voor het herinneren van mooie, warme en liefdevolle herinneringen.
2024 Ik heb in de afgelopen jaren ervaren dat bij de mooie herinneringen ook weer pijnlijke naar het heden kwamen. Voor mijn gevoel om beleefd en geheeld te kunnen worden. Ik heb dat in 2006 niet beseft maar het leven is in mijn beleving nog steeds een avontuurlijke zoektocht.
Marijcke